Do Kyoto na spotkanie z Gejszą. Jakie skrywa ona tajemnice?

Słowo Gejsza oznacza artystkę i towarzyszkę zabawy. Oddaje to w pełni rolę Gejszy w japońskim społeczeństwie. Te tajemnicze kobiety wzbudzają podziw i zaciekawienie, gdy szybko przemykają uliczkami. Ich twarze ukryte są za mocnym i jednocześnie eleganckim makijażem. Każdy chce zrobić im zdjęcie, przyjrzeć się pięknym kimonom, skomplikowanej fryzurze i kolorowym akcesoriom. Traktowane są jak gwiazdy, a ich pojawienie się wzbudza poruszenie. Mało osób zdaje sobie jednak sprawę z tego, jak wiele pracy i wyrzeczeń wymaga profesja Gejszy.

geisha-949978_1920.jpgphoto: https://pixabay.com/

Nie jest łatwo spotkać Gejszę w Japonii. Na początku XX wieku w całym kraju było 80 000 Gejsz. Wraz ze zmieniającym się światem, przyjmowaniem zachodnich obyczajów i stylu życia, liczba Gejsz drastycznie się zmniejszyła. Obecnie jest mniej niż 200 Gejsz, najwięcej w Kyoto – starożytnej stolicy Japonii.

Gejsze wzbudzają taką sensację, że aż potrzebne są tabliczki zakazujące ich dotykania

Kioto to bardzo wyjątkowe miejsce. To tam najbardziej kultywuje się tradycyjne japońskie zwyczaje, sztukę i rzemiosło. Kioto nie ucierpiało w trakcie bombardowań wojennych, dlatego zachowały się kilkusetletnie drewniane domy i świątynie. Niektórzy mieszkańcy na co dzień chodzą w kimonach, które obecnie są już tylko wykorzystywane podczas świąt i ważnych wydarzeń. Każdy kto chce poznać prawdziwą, tradycyjną Japonię musi wybrać się do Kioto. Może nawet uda mu się spotkać prawdziwą gejszę?

Największe szanse na to mamy w dzielnicy Gion. To największa tradycyjna dzielnica, która zachowała się w Japonii. Znajdują się tam herbaciarnie – Ochaya (choć zazwyczaj nie pije się tam herbaty) i ekskluzywne restauracje. Bardzo często nie wiadomo, że w danym domu mieści się Ochaya, gdyż nie mają one menu, bannerów ani innych wskazówek, które mogłyby nas na to nakierować. Jest tak dlatego, że nie każdy ma do nich wstęp. Trzeba otrzymać specjalne zaproszenie. Spotykają się tam politycy, ludzie biznesu, lokalni przedsiębiorcy, a towarzyszą im właśnie Gejsze.

Geisha,_maiko,_shikomi_in_Kyoto.jpg

Photo – Wikipedia

Gejsze dzielą się na Maiko i Geiko. Geiko jest pełnoprawną Gejszą, która zakończyła już swą naukę. Natomiast Maiko to uczennice, które wciąż doskonalą swoje rzemiosło i mają mniej niż 20 lat. Status Gejszy można poznać po tym jak jest ubrana. Maiko ubrane są w żywe, kolorowe kimona, a ich włosy zdobią duże ozdoby w kształcie kwiatów. Noszą tradycyjne obuwie na 10-cio centymetrowych platformach. Geiko ubierają kimona w bardziej stonowanych kolorach, a we włosach mają tylko jedną lub dwie ozdobne spinki. Noszą też zwykłe japońskie sandały – geta.

Geisha,_maiko,_shikomi_in_Kyoto.jpg

Photo – Wikipedia

Świat Gejsz jest bardzo formalny i rządzi się swoimi, ściśle określonymi prawami. Zadaniem Maiko i Geiko jest zabawianie gości i tworzenie przyjemnej atmosfery. Podają sake, podtrzymują rozmowę i grają z gośćmi w tradycyjne gry. Prezentują również program artystyczny, czyli różne rodzaje tańca przy akompaniamencie shamisen -tradycyjnego japońskiego instrumentu. Geiko i Maiko nazywane są kwiatami Kioto. Pielęgnują i podtrzymują starożytne tradycje japońskiej gościnności.

Spotkania urządzane w Ochaya to imprezy towarzyskie, które nie tylko służą rozrywce. Herbaciarnie są często wykorzystywane jako miejsca do prowadzenia negocjacji biznesowych. Japońskim zwyczajem jest prowadzenie rozmów ze współpracownikami i kontrahentami w luźniejszej atmosferze, popijając alkohol. Może łatwiej jest wtedy wynegocjować korzystne warunki ;)? Nakłada to pewną regułę na Gejsze. Nie mogą nikomu powiedzieć tego, co słyszą w sali bankietowej Ochaya, wszystkie rozmowy biznesowe są ściśle poufne. Najważniejszą zasadą jest nigdy nie ujawniać tajemnic gości.

Droga do zostania Gejszą jest bardzo długa i trudna. Na nauki przyjmowane są młode, maksymalnie 15-16 letnie dziewczęta, a w dawnych czasach nawet dzieci. Opuszczają one swoje rodzinne domy i przeprowadzają się do domów Gejsz – Okiya, które prowadzone są przez starsze Gejsze lub właścicielki herbaciarni. Trening trwa około 5 lat i przez ten czas mają one kontakt jedynie ze swoim środowiskiem i gośćmi, których zabawiają wieczorami. Do tradycyjnego wizerunku Gejszy nie pasują zdobycze współczesnej cywilizacji, jak telefony komórkowe lub laptopy. Dziewczęta nie posiadają tych sprzętów, a ze swoimi rodzinami kontaktują się listownie. Nie mają też czasu ich odwiedzać, gdyż wolne są tylko 2 dni w miesiącu.

geisha-830918_1920.jpgphoto: https://pixabay.com/

Maiko codziennie rano chodzą do szkoły na zajęcia. Uczą się tradycyjnych tańców, pieśni, gry na instrumentach. Studiują tradycyjne sztuki i praktyki kulturowe, jak tradycja parzenia herbaty i aranżacja kwiatów. Wszystko pod okiem wybitnych nauczycieli. Muszą mieć nienaganne maniery i wdzięczne ruchy. Ważne jest jak się poruszają, stoją, podnoszą czarkę z herbatą do ust. Każdy ruch musi być wykonany z gracją i spokojem. Harmonogram gejszy jest zapełniony zajęciami od rana do wieczora. Potem udają się do pracy, czyli herbaciarni. Spotykają tam przedstawicieli różnych zawodów i muszą umieć tak poprowadzić rozmowę, by gość czuł ich zaangażowanie. Nawet wtedy, gdy poruszane są tematy, o których nie mają pojęcia. Standardowy dzień pracy gejszy kończy się po północy.

Bardzo ważną rzeczą jest wygląd. Geiko i Maiko nakładają na twarz charakterystyczny biały puder, który dobrze komponuje się z kolorowym kimono. Im młodsza Geiko lub Maiko, tym więcej czerwieni w makijażu używa, szczególnie na ustach. Wykorzystuje przy tym tradycyjne kosmetyki i akcesoria do makijażu. Ich twarz charakteryzuje się silnym kontrastem czerni, bieli i czerwieni. Wybór kimona również jest ważny, mają one zwykle sezonowe, naturalne motywy. Gejsze tak zmieniają swoje stroje, aby pasowały do ​​pory roku. Fryzura jest wykonywana przez profesjonalistę raz w tygodniu. Przez ten tydzień musi zachować idealny kształt, dlatego gejsze nie używają poduszek. Podkładają pod głowę małą, drewnianą podpórkę, na której znajduje się kawałek grubszego materiału. Gejsze są artystkami i otaczają je artyści. Twórcy kimon, tradycyjnego obuwia, ozdób do włosów, fryzjerzy, którzy je czeszą. Wszyscy ci ludzie kontynuują rzemiosło, które w ich rodzinach uprawiane jest od pokoleń.

japan-2871183_1920.jpgphoto: https://pixabay.com/

W wieku 20 lat Maiko kończy swój trening i może zostać Geiko. Zanim to nastąpi, ma ostatnią szansę by zrezygnować. Życie Gejszy nie ma podziału na zawodowe i prywatne, jest się nią 24 godziny na dobę. Trzeba więc dokonać wyboru. Geiko nie może oficjalnie mieć partnera lub męża. Wychodząc za mąż traci status Gejszy, tak jakby nigdy nią nie była.  Po tylu latach ciężkiej pracy i wyrzeczeń, podjęcie takiej decyzji musi być bardzo trudne.

Życie Gejszy toczy się według zasad z innego świata. Nic więc dziwnego, że coraz mniej kobiet się na nie decyduje. Kiedyś profesja Gejszy pozwalała na bycie niezależną. W świecie całkowicie podporządkowanym mężczyznom, była to jedna z niewielu możliwości na kreowanie swojego życia. Dzisiaj wiąże się z wieloma wyrzeczeniami. Mimo to, wciąż znajdują się młode dziewczyny, które chcą kontynuować tę tradycję. Jest nadzieja, że będzie ich coraz więcej, gdyż w wielu miastach podejmowane są działania, by odbudować dzielnice Gejsz. Jest to też sposób na przyciągnięcie turystów, a Gejsze ze swoimi umiejętnościami tańca i gier wychodzą do zwykłych ludzi, by zapoznać ich z japońskimi tradycjami.

Tak naprawdę trzeba mieć duże szczęście, by spotkać gejszę w Kioto, zazwyczaj tylko szybko przemykają ulicami dzielnicy Gion

Amazing Japan

Zapraszam Was do dołączenia do projektu dotyczącego Japonii – Amazing Japan. Właśnie został uruchomiony i chcemy w nim zgromadzić wszystkich miłośników Japonii i tych, którzy chcieliby dowiedzieć się o niej coś więcej.

Strona: http://AmazingJapan.org/
Telegram Chat: https://t.me/AmazingJapanORG
Facebook: https://www.facebook.com/AmazingJapanORG
Twitter: https://twitter.com/AmazingJapanORG

Tagged , , , ,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *