Japonia słynie z wulkanicznego krajobrazu, a jednym z jego elementów są gorące źródła, czyli onseny. Japończycy bardzo lubią zażywać w nich zdrowotnych, gorących kąpieli. Tak bardzo, że nie ograniczają się jedynie do wizyt w onsenach podczas urlopu lub świąt. W Japonii wciąż bardzo popularne są łaźnie publiczne – sento, które są o wiele tańsze od onsenów i znajdują się w właściwie w każdym mieście. Od wieków sento spełniało wiele funkcji, a funkcja higieniczna była tak naprawdę najmniej istotna. Można było tam odpocząć i się zrelaksować, nawiązać znajomości i omówić istotne sprawy dla lokalnej społeczności, a nawet znaleźć dla siebie małżonka. Było to też miejsce, w którym przestawał obowiązywać podział klasowy japońskiego społeczeństwa. Sento wciąż wypełnia wiele tych funkcji i mimo, że praktycznie w każdym japońskim domu znajduje się obecnie wanna do kąpieli, to wciąż wizyta w łaźni publicznej jest ważnym elementem codziennego życia wielu Japończyków. Bardzo chętnie wybierają się tam również turyści, musicie jednak pamiętać, że podczas każdej wizyty w sento należy przestrzegać reguł.

Source: Wikipedia

Sento to duże publiczne kąpielisko, w którym kąpieli zażywamy wraz z innymi ludźmi, a każda wizyta wiąże się oczywiście z opłatą. System płacenia za kąpiel miał swój początek około 800 lat temu w świątyni buddyjskiej. Duże wanny używane przez mnichów do rytuałów oczyszczania zostały udostępnione lokalnej społeczności. W XVIII wieku łaźnie publiczne stały się powszechnym elementem miejskiego życia. Każda społeczność lokalna miała jedno lub dwa sento. W tamtych czasach kąpiel w domu była zakazana z obawy przed pożarami, więc z łaźni korzystali wszyscy: mężczyźni, kobiety i dzieci. Istniejący wtedy system klasowy dzielący ludzi na samurajów, rolników, rzemieślników i kupców, w sento nie miał zastosowania. Już wtedy sento było miejscem do spędzania czasu z przyjaciółmi i sąsiadami podczas kąpieli.

Source: Wikipedia

Obecnie jest około 4000 publicznych łaźni w Japonii. Liczba ta robi wrażenie, ale jeszcze w latach 60-70 XX wieku było ich cztery razy więcej. Woda w łaźni była podgrzewana drewnem, dlatego każde sento posiadało wysoki komin. Był on ważnym elementem krajobrazu i służył jako punkt orientacyjny. Sento w Tokio stanowią wyjątkowe dzieła architektury. Po trzęsieniu ziemi w 1923 roku ich odbudową zajęli się budowniczy świątyń, dlatego z zewnątrz wyglądały jak świątynia shintoistyczna lub buddyjska. Wciąż można znaleźć w Tokio łaźnie w tym stylu, choć większość uległa zniszczeniu podczas II wojny światowej.

Source: Wikipedia

Cechą charakterystyczną sento w Tokio jest również mural z krajobrazem góry Fuji na tylnej ścianie sali kąpielowej. Mural musi być duży i jasny, dawać poczucie odległości w przestrzeni i jak najlepiej odwzorowywać naturę. Na obrazie, Fuji zawsze jest umiejscowione nad wodą, nad jeziorem, morzem lub wodospadem, byśmy mieli wrażenie, że kąpiemy się właśnie u stóp tej świętej góry. Wilgotne powietrze i pleśń uszkadzają malowidła, więc co kilka lat są one malowane na nowo. Obecnie w Japonii jest tylko trzech malarzy specjalizujących się w tego typu malowidłach ściennych. Na namalowanie całego dzieła mają jedynie parę godzin, gdy sento jest zamknięte dla klientów.

Source: Wikipedia

Również woda w tokijskich sento jest bardziej gorąca, niż w innych częściach Japonii. Podgrzewa się ją do 42 stopni Celsjusza i jest to tradycja sięgająca jeszcze czasów Edo. Powód tego zwyczaju jest bardzo prosty i przyziemny. Stolica posiadała wielu mieszkańców i każdy z nich chciał korzystać z miejskiej łaźni, dlatego nie można było pozwolić na to, by spędzali oni zbyt dużo czasu w sento. Wyższa temperatura sprawiała, że kąpiele były krótsze a sento dostępne dla każdego.

Przez stulecia łaźnia publiczna była bardzo ważnym miejscem spotkań towarzyskich, a także miejscem gdzie dzieci uczyły się zasad funkcjonowania w społeczeństwie. Jeszcze do późnego XIX wieku normą były wspólne kąpiele kobiet i mężczyzn. Sento było więc też dobrym miejscem na znalezienie przyszłego małżonka. W pewnym sensie łaźnia służyła wtedy jako serwis randkowy. Jednak potem do Japonii zaczęli napływać ludzie z zachodu, a wraz z nimi standardy chrześcijańskie. Postrzegali oni Japończyków jako barbarzyńców, właśnie z powodu wspólnych kąpieli kobiet i mężczyzn. Pod koniec XIX wieku rząd wydał zakaz mieszanych kąpieli, jednak przez kolejne 20 lat nic się nie zmieniło, ponieważ tradycja ta była tak głęboko zakorzeniona w narodzie japońskim.

Jak korzystać z sento?

Dzisiaj wciąż każde sento jest podzielone na pół i znajdują się w nim osobne sale kąpielowe dla kobiet i mężczyzn.

  • Centrum zarządzania każdego sento jest bandai – stanowisko przy, którym siedzi pracownik i pobiera opłaty od klientów.
  • Po uiszczeniu opłaty należy zdjąć buty i umieścić je w szafce.
  • Kolejny krok jest bardzo ważny! Musicie wybrać salę zgodnie ze swoją płcią, ale w tradycyjnym sento nie spodziewajcie się piktogramów lub oznaczeń w języku angielskim.
  • W odpowiedniej sali ściągamy ubranie i zostawiamy je w kolejnej szafce. Strój kąpielowy jest zakazany! Tak samo owijanie się ręcznikiem, trzeba być nagim.
  • Przed kąpielą należy dokładnie umyć się pod prysznicem. Nie robimy tego na stojąco, tylko siadamy na specjalnym stołku. Uważajcie żeby nie opryskać ludzi siedzących obok, a zazwyczaj siedzą bardzo blisko…tak blisko, że możecie dotykać się kolankami.
  • Jak już jesteście wyszorowani do czysta, nadchodzi pora na właściwą kąpiel. Powinniście mieć ze sobą mały ręcznik, którego nigdy nie należy wkładać do wody! Zwijacie go i kładziecie na głowie.
  • Po relaksującej i gorącej kąpieli przychodzi pora na kolejny przyjemny rytuał. Jest nim porcja schłodzonego mleka o smaku kawy, które kupuje się w automacie.
Source: Wikipedia

“Gokuraku!”

To po japońsku “raj” i Japończycy bardzo chętnie używają tego określenia zażywając kąpieli w sento.

Ponieważ jest to nie tylko miejsce, gdzie możemy zadbać o higienę ciała, ale również zrelaksować się, odpocząć i nawiązać kontakty towarzyskie. Po latach spadku popularności, sento ponownie stają się ważną częścią japońskiego życia. Z jednej strony powstają nowoczesne łaźnie, np. w hotelach, z drugiej strony odbudowywane są senta w tradycyjnym stylu. Posiadają one dwa lub trzy piętra, na które wszyscy udają się po kąpieli. Można się tam napić zielonej herbaty, zjeść posiłek i dalej integrować się z lokalnymi mieszkańcami. Sento ponownie staje się miejscem, w którym koncentruje się życie mieszkańców.

%d bloggers like this: